Posts filed under ‘கதை’

அந்த நாள் ஞாபகம்

கல்லூரி நாட்களில் வார இறுதியில் நண்பர்கள் நாங்கள் ஊர் சுற்றுவது வழக்கம். ஒரு முறை நான், கார்த்திக், விஜய் மற்றும் மகி(பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) ஏரல் ஆற்றில் குளிக்கச் சென்றோம். நாங்கள் எப்போதும் பைக்கில் செல்வது வழக்கம். பாதி வழியில் மகியின் பைக்கில் இருந்து கரும்புகை வெளியாக ஆரம்பித்தது. சற்று நேரத்தில் வண்டி நின்று விட்டது. நாங்கள் பல முறை start செய்தும் முடியவில்லை. கார்த்திக் ஒரு குட்டி மெக்கானிக். அவன் பெட்ரோல், ஸ்பார்க் ப்ளக் எல்லாவற்றையும் சோதனை செய்தான் கடைசியில் இஞ்சின் ஆயிலை பார்க்கும் போது மகி ஆயிலை மாற்றாமல் பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர் ஓட்டியது தெரியவந்தது.

நானும் கார்த்திக்கும் சென்று இஞ்சின் ஆயில் வாங்கி வந்தோம். புது ஆயிலை மாற்ற பழைய ஆயிலை வெளியேற்ற வேண்டியிருக்கும். ஆயில் டேங்க் போல்ட்டை கழற்றும் போது, அது கைதவறி மண்ணில் விழுந்து விட்டது. விஜய் போல்ட்டை எடுத்து மகியிடம் கொடுத்து “டேய், மச்சான் மண்ணை துடைடா” என்றான். மகி போல்ட்டை வாங்கி வேகமாக மண்ணில் வீசி எறிந்து காலால் நன்றாக தேய்த்தான். நாங்கள் உடனே ஏண்டா அதை தூக்கி மண்ணுல போட்ட என்று கேட்டோம். மகி “நீங்க தானடா மண்ணுல துடைன்னு கொடுத்தீங்க” என்றான். நாங்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பதை பார்த்த மகி திருதிருவென முழித்தபடி நின்றிருந்தான். சற்று நேரத்திற்கு பின் சொன்னோம் “டேய்…மகி நாங்க சொன்னது போல்ட்ல உள்ள மண்ணைத் துடைன்னு..ஆனா அது எப்படிடா உனக்கு மண்ணுல துடைன்னு காதுல கேட்டது.”

இன்று அந்த நிகழ்வை நினைத்துப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு சிரிப்பு வருகிறது. மகி போல்ட்டை வாங்கி எறிந்த விதமும் அதற்கு பின் அவன் முழித்த முழியும் இன்னும் என் நினைவுகளில் இருக்கின்றன.

பி.கு: நண்பன் மகி இப்போது சென்னையில் ஒரு sofware company-ல் பணிபுரிகிறான். அவன் இதை கண்டிப்பாக படிப்பான். பார்ப்போம் படித்து விட்டு என்ன செய்கிறான் என்று.

நவம்பர் 2, 2007 at 1:29 பிப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஜேம்ஸ் தர்பரின் மற்றொரு சிறுகதை-The Little Girl and the Wolf

ஜேம்ஸ் தர்பர் அமெரிக்காவில் உள்ள ஓஹாயோ மாகானத்தில் பிறந்தவர். சிறு வயதில் அவருடைய சகோதரன் எய்த அம்பினால் அவருடைய பார்வை பாதிக்கப்பட்டது. இதனால் மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாட முடியாமல் போனாலும் தன்னுடைய படிப்பறியும், எழுத்தாற்றலையும் வளர்த்துக் கொண்டார்.

ஜேம்ஸ் தர்பரின் முதலாவது புத்தகம் “IS SEX NECESSARY?” 1929-ல் வெளியானது. அவர் குழந்தைகளுக்காக “THE 13 CLOCKS” மற்றும் “THE WONDERFUL O” ஆகிய புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். அவர் சிறந்த கார்ட்டுனிஸ்டாகவும் விளங்கினார்.

அவருடைய தத்துவங்கள் எல்லாம் தன்னை கிண்டல் செய்து சொல்லிக்கொண்டவை. சிலவற்றை நான் இங்கு தருகிறேன்.

  • The kingdom of the partly blind is little like Oz, a little like Wonderland
  • I’m 65 and I guess that puts me in with the geriatrics. But if there were fifteen months in every year, I’d only be 48. That’s the trouble with us. We number everything. Take women, for example. I think they deserve to have more than twelve years between the ages of 28 and 40.
  • Early to rise and early to bed makes a male healthy and wealthy and dead.
  • You can fool too many of the people too much of the time.
  • All men should strive to learn before they die, what they are running from, and to, and why.

ஜேம்ஸ் தர்பரின் மற்றொரு சிறுகதை…

One afternoon a big wolf waited in a dark forest for a little girl to come along carrying a basket of food to her grandmother. Finally a little girl did come along and she was carrying a basket of food. “Are you carrying that basket to your grandmother?” asked the wolf. The little girl said yes, she was. So the wolf asked her where her grandmother lived and the little girl told him and he disappeared into the wood.

When the little girl opened the door of her grandmother’s house she saw that there was somebody in bed with a nightcap and nightgown on. She had approached no nearer than twenty-five feet from the bed when she saw that it was not her grandmother but the wolf, for even in a nightcap a wolf does not look any more like your grandmother than the Metro-Goldwyn lion looks like Calvin Coolidge. So the little girl took an automatic out of her basket and shot the wolf dead.


Moral: It is not so easy to fool little girls nowadays as it used to be.

ஜூன் 30, 2007 at 11:46 முப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

The Unicorn in the Garden

James Thurber(1894-1961), எழுதிய The Unicorn in the Garden என்ற சிறுகதை எனக்கு பிடித்தவைகளில் ஒன்று.

Once upon a sunny morning a man who sat in a breakfast nook looked up from his scrambled eggs to see a white unicorn with a golden horn quietly cropping the roses in the garden. The man went up to the bedroom where his wife was still asleep and woke her. “There’s a unicorn in the garden,” he said. “Eating roses.” She opened one unfriendly eye and looked at him. “The unicorn is a mythical beast,” she said, and turned her back on him. The man walked slowly downstairs and out into the garden. The unicorn was still there; he was now browsing among the tulips. “Here, unicorn,” said the man and pulled up a lily and gave it to him. The unicorn ate it gravely. With a high heart, because there was a unicorn in his garden, the man went upstairs and roused his wife a gain. “The unicorn,” he said, “ate a lily.” His wife sat up in bed and looked at him, coldly. “You are a booby,” she said, “and I am going to have you put in a booby-hatch.” The man, who never liked the words “booby” and “booby-hatch,” and who liked them even less on a shining morning when there was a unicorn in the garden, thought for a moment. “We’ll see about that,” he said. He walked over to the door. “He has a golden horn in the middle of his forehead,” he told her. Then he went back to the garden to watch the unicorn; but the unicorn had gone away. The man sat among the roses and went to sleep.

And as soon as the husband had gone out of the house, the wife got up and dressed as fast as she could. She was very excited and there was a gloat in her eye. She telephoned the police and she telephoned the psychiatrist; she told them to hurry to her house and bring a strait-jacket. When the police and the psychiatrist looked at her with great interest. “My husband,” she said, “saw a unicorn this morning.” The police looked at the psychiatrist and the psychiatrist looked at the police. “He told me it ate a lily,” she said. The psychiatrist looked at the police and the police looked at the psychiatrist. “He told me it had a golden horn in the middle of its forehead,” she said. At a solemn signal from the signal from the psychiatrist, the police leaped fro m their chairs and seized the wife. They had a hard time subduing her, for she put up a terrific struggle, but they finally subdued her. Just as they got her into the strait-jacket, the husband came back into the house.

“Did you tell your wife you saw a unicorn?” asked the police. “Of course not,” said the husband. “The unicorn is a mythical beast.” “That’s all I wanted to know,” said the psychiatrist. “Take her away. I’m sorry, sir, but your wife is as crazy as a jay bi rd.” So they took her away, cursing and screaming, and shut her up in an institution. The husband lived happily ever after.

Moral: Don’t count your boobies until they are hatched.

ஜூன் 25, 2007 at 6:16 பிப 1 மறுமொழி

கண்ணுக்கு தெரியாத கபோதி

‘என்ன இது! எதையோ மெத்துனு மிதிச்சது மாதிரி இருந்ததே! பாம்பா இருக்குமோ?!?’, மனதில் எழுந்த கேள்வியுடன் சரவணன் ஸ்டேசனில் இருந்து வெளியே வந்த பொழுது,……

“ஹல்ல்ல்ல்லோ சரவணா!!!”, குரல் கேட்ட திசையில் குறுந்தாடியுடன் ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.”நீஈஈ..! அருண் இல்லே! டேய்ய்ய்ய்! எப்படி இருக்கே? பெரிய ஆளாய்ட்ட போலருக்கு. அடிக்கடி பேப்பர்ல பார்க்கிறேன் உன்னை.”

“என்ன போட்டிருக்கு?””கலாமுக்கு அடுத்து இவர்தான்னு.”

அருண் லேசாய் சிரித்துக் கொண்டான்.”வீட்டுக்கு வாயேன். எதிர்தாப்லேதான் வீடு.” – அருண்.”சரி வர்றேன். ஆனால் காபி கொடுக்கனும். அப்பதான் நான் விஞ்ஞானி அருண் வீட்ல காபி குடிச்சிருக்கேன்னு சொல்லிக்க முடியும்.””கண்டிப்பா.”

அருண் வீடு பெரிதாய் இருந்தது. வலது பக்கத்து கதவு ‘LAB-Not Allowed’ என்றது. அதன் உள்ளே சென்றார்கள். விதவிதமான அளவுகளில் கூண்டுகள். அதில் எலிகள், முயல்கள், குரங்குகள், etc.,. ஒரு பெரிய கூண்டு காலியாய் இருந்தது.

“அருண்! நீ என்ன ஆராய்ச்சி பண்றே? நீ ராக்கெட் அனுப்பிக்கிட்டு இருப்பேன்னு நினைச்சேன். இங்கே ஒரே எலியும், முயலுமா இருக்கு? நீ பிஸிக்ஸ் தானே?””நான் ஒரு பயோ பிஸிக்கல் விஞ்ஞானி. அதுனாலதான் இதெல்லாம்.””இப்ப நீ என்ன ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டிருக்கே?””நீ Hollow Man படம் பார்தியா?””பார்த்தேன். ஏன் நீயும் அதே மாதிரி மனுஷனை மாயமா மறைய வைக்கப் போறியா?””ஆமாம்.””எப்படி? சிவப்பு கலர் மருந்தை இன்ஞெச்ட் பண்ணா மறையற மாதிரியா!?!””இல்ல. இது கதிர்களின் வேலை. அதோ இருக்கு பார்த்தியா? அந்த மெஷினுக்குள்ள ஒரு மனுஷனையோ, இல்ல வேற ஏதாவது உயிரையோ வைச்சுட்டு, ஒரு பட்டனை அமுக்கினா, அவங்க கண்ணுக்கு தெரியாம மறைஞ்சிடுவாங்க.””நிஜமாவா!!! இது எப்படி சாத்தியம்?!?””சாத்தியம். நீ H.G.Wells எழுதின Invisible Man படிச்சிருக்கியா?””படம் பார்த்திருக்கேன்.””இதுவும் அதே கான்சப்ட்தான். ஒரு பொருள் ஏன் உன் கண்ணுக்கு தெரியுது தெரியுமா? அந்த பொருளின் மேல் படுகிற ஒளி அலைகள் ஒளி பிரதிபலிப்பும், ஒளி விலகலும் செய்யப்பட்டு, சுற்றிலுமுள்ள ஒளி அலைகளில் இருந்து வித்தியாசப்பட்டு உன் கண்களை அடைகிறது. நீ பார்ப்பது அந்த ஒளி வித்தியாசங்களைத்தான். இந்த வித்தியாசங்கள் இல்லாமல் செய்து விட்டால், அந்த பொருள் உன் கண்ணுக்குத் தெரியாது. இந்த வித்தியாசங்களை ஒளி விலகு விகிதம் என்று சொல்வார்கள். உதாரணத்துக்கு, தண்ணீரின் ஒளி விலகு விகிதமும், கண்ணாடியின் ஒளி விலகு விகிதமும் ஏறக்குறைய சமம். அதனால் கண்ணாடியை தண்ணீரில் வைத்தால், அது கண்ணுக்கு தெரியாது.””இப்ப நீ என்ன சொல்ல வர்ரே?””எப்படி கண்ணாடி தண்ணீரில் தெரியாதோ, அதே மாதிரி மனித உடல் காற்றில் தெரியாமல் செய்யனும். அதுக்கு மனித உடலின் ஒளி விலகு விகிதத்தை, காற்றின் ஒளி விலகு விகிதத்துக்கு மாத்தனும். அப்ப மனித உடல் ஒளி ஊடுருவக் கூடியதா மாறிடும். கண்ணுக்கு தெரியாம மறைஞ்சிடும்!!”
“சரியா புரியலை. இருந்தாலும் நல்லாருக்கு. உன் வேலை எவ்வளவு முடிஞ்சிருக்கு?”
“முடிஞ்சிருச்சி, ஆனா….,””சார், பால்ல்ல்…””கொஞ்சம் இரு, பால் வாங்கிட்டு வந்துர்றேன்.”- அருண்.சரவணன் அந்த மெஷினை ஆச்சர்யமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அது ஒரு டெலிபோன் பூத் போலத்தான் இருந்தது. சிறிய வாசல். மூன்றுக்கு மூன்று அறை. அதன் உள்ளே போய், அதன் சுவர்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக பொருத்தியிருந்த பைப் முனைகளைத் தொட்டுப்பார்த்தான்.’இதிலிருந்துதான் கதிர்கள் வெளிப்படும் போல!!!’அதிலிருந்து வெளியேற அதன் வாசல் வெளிச்சுவரில் கை வைத்தான். அப்பொழுது அங்கேயிருந்த சிவப்பு பட்டனில் தவறுதலாய் கைப்பட்டு அழுத்தி விட, அடுத்த வினாடி அவன் மண்டைக்குள் வெடி வெடித்தாற்போல இருந்தது. . . . . . . . கொஞ்ச நேரம், ஒன்றும் புரியவில்லை! ஒன்றும் தெரியவில்லை! தெரிந்ததெல்லாம் வெள்ளை. வெள்ளையை தவிர வேறோன்றும், வெள்ளைதான் தெரிந்தது.

“சரவணா! சரவணா஡஡!” அருண் குரல் மட்டும் கேட்டது.”அருண்! அருண்ண்ண்!!!!””எங்கே இருக்கிறாய்?””இங்கே! இங்கே மெஷினுக்குள் இருக்கிறேன்.””என்ன செய்தாய்?” சொன்னான். “ஓ! காட்!!!””ஏன் ஒரே வெள்ளையாய் இருக்கிறது? ஒன்றுமே தெரியவில்லையே!””ஸாரி மை பிரெண்ட். நீ கண்ணுக்கு தெரியாதவனாகிவிட்டாய்! அதே நேரத்தில் கண்ணும்!!”சரவணன் மனதில் கலவரம் மூண்டது.”ஏ..ன்? மெஷினில் தப்பா?””இல்லை. சரவணா, கொஞ்சம் பொறுமையாய் நான் சொல்வதைக் கேள். Physicsபடி உன் கண்களில் உள்ள லென்ஸ் ஒளியை உன் ரெட்டினாவில் குவிக்கிறதுனாலதான் உனக்கு கண் தெரியுது. இப்ப ஒளி உன் உடலில் பட்டு விலகாததால், அதாவது ஒளியை உன் கண்ணில் உள்ள லென்ஸ் குவிக்காததால், ஒளி உன் ரெட்டினாவில் குவியவில்லை. மேலும் உன் ரெட்டினாவினால் ஒளி தடுக்கப்பட்டால்தான் உன் மூளை அந்த பிம்பத்தை புரிந்து கொள்ளும். இப்போ ஒளி உன் ரெட்டினா வழியா ஊடுருவி போயிடறதுனால, உன்னால பார்க்க முடியாது.””எவ்வளவு நேரத்துக்கு?””இனிமே எப்பவும்.””அடப்பாவி! போச்சே!! என்ன செய்வேன்? நீயும் உன் ஆராய்ச்சியும் நாசமாய் போக!!!”சரவணன் கத்த ஆரம்பிக்க…”சரவணா! அவசரப்படாதே. இப்ப நீ இருக்கிற நிலைமைல உனக்கு இன்னொருத்தரோட உதவி தேவை. உன்னை நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ பதற்றபடாமல் இரு. இப்ப இதுக்கு மாற்று கண்டுபிடிக்க உன்னைத்தான் உபயோகப்படுத்தியாகனும். நீ என் கூட கொஞ்சம் கோ-ஆபரேட் பண்ணனும். சரவணா இப்ப எங்கே இருக்கே?”சரவணனுக்கு ஏனோ குரங்கு கூண்டுக்கு பக்கத்தில் பார்த்த காலிக்கூண்டு ஞாபகம் வந்தது.”உன்னை நம்ப…” அவன் ஆரம்பிப்பதற்க்குள், அருண் அவனை இரும்புப்பிடியாய் பிடித்தான்.ரிப்ளெக்ஸ் ஆக்ஸனில் சரவணன் உத்தேசமாய் குறி வைத்துக் குத்த, அருண் மூக்கில் விழுந்தது. அருண் பிடி தளர… உத்தேசமாய் வாசலை நோக்கி ஒட ஆரம்பித்து, தட்டு தடுமாறி வாசலை கண்டுபிடித்தபொழுது பின்னால்”சரவணா! ஓடாதே! சொன்னாக் கேளு.”ஸ்டேசன் வலது பக்கம். ஸ்டேசனை குறிவைத்து குருட்டுத்தனமாய் ஓடினான். வழியில் ஒரு கல்லை எத்தி, நாயை மிதித்து, தாத்தாவை இடித்து…’எவ்வளவு இரைச்சல்! மெயின் ரோட்டுக்கு வந்து விட்டேனோ?!?…’கேள்வி அவன் மனதில் எழுந்தபொழுது, எதிரே வந்த அரசு பேருந்து அவனை அடித்து ஸ்டேசன் வாசலில் வீழ்த்தியது.’என்ன இது! எதையோ மெத்துனு மிதிச்சது மாதிரி இருந்ததே! பாம்பா இருக்குமோ?!?’, மனதில் எழுந்த கேள்வியுடன் முரளி ஸ்டேசனில் இருந்து வெளியே வந்தான்…

நன்றி – மகேசன்

ஜூன் 20, 2007 at 11:01 முப 1 மறுமொழி


நாட்காட்டி

செப்ரெம்பர் 2020
தி செ பு விய வெ ஞா
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Posts by Month

Posts by Category